Klompen
Oriëntatie
Vereniging
Zuid

 

Gerard back in the US and A

Written by Gerard Mooiman on .

Gerard is na 20 jaar weer gaan oriënteren in het gebied waar hij toentertijd deelnam aan de wereldkampioenschappen oriënteren in de Verenigde Staten!

Hier lig ik dan, op een ligstoel aan de rand van een meer, op mijn tablet de avonturen lezend van mijn clubvrienden die op uitstap zijn geweest naar het mooie Åhus in het verre Zweden. Jammer dat ik er dit keer niet bij kon zijn, maar dat had een goede reden. Wat voor reden zou een logische vraag zijn, dus ik geef zelf het antwoord maar.

Het was alweer bijna 20 jaar geleden dat ik deel heb genomen aan de civiele wereldkampioenschappen oriënteren in de Verenigde Staten. Om precies te zijn in de regio Hudson Valley, een treinuurtje ten noorden van New York. Destijds was de conditie goed en de motivatie hoog wat zich echter helaas niet één op één reflecteerde in de einduitslag. Wel weet ik me nog te herinneren dat ik erg onder de indruk was van het ruwe landschap. Open bossen met veel rotsen en contourverschillen deden me denken aan Scandinavië, alleen much bigger.

Toen ik in April dan ook hoorde dat ik voor mijn werk naar de US and A moest, ben ik meteen gaan kijken of ik business and pleasure kon combineren. Het koste me wel een smak geld (auto huren, hotelletje boeken, etc..) maar dan heb je ook wat. Daar het Competitie Centrum  slechts een klein kaartstukje boven JFK airport lag moest het toch mogelijk zijn om daar in een uurtje of twee naar toe te rijden. Helaas, ook de afstanden zijn hier "much bigger", dus ik belandde gisteren uiteindelijk na een kleine 5 uur rijden bij het CC in Lake George. Voor de beeldvorming, dit ligt halverwege New York en Montreal, Canada...

De drie wedstrijden, de kaarten en het gebied zullen ongetwijfeld van een hoog kaliber zijn, aangezien zowel het Amerikaanse team als het Canadese team deze wedstrijden zullen gebruiken als trial, oftewel als selectiewedstrijd voor de wereldkampioenschappen die later dit jaar in Finland gaan plaatsvinden. Vroeger was mijn conditie hoogen mijn gewicht laag, tegenwoordig is het omgekeerd dus ik verwacht,zelfs in mijn eigen klasse H-45, niet mee te strijden om eremetaal. Toch heb ik stiekem een plekje vrijgelaten in mijn koffer, je weet per slot van rekening nooit hoe een koe een haas vangt. George voelt warm aan, dus wellicht dat ik morgen na de wedstrijd er in spring, nu eerst maar eens wat gaan eten-drinken en met een lichte jetlag mijn bedje in.

Dag 1 - de sprint

Twintig jaar geleden, na de laatste wedstrijd van de WK was er een speciaal feest. Een van de mannelijke teamleden van het Amerikaanse team ging trouwen, en wel met een teamlid van het Bulgaarse team.

Groot feest en alle atleten van de Nationale teams werden hierbij uitgenodigd. Onnodig om uit te leggen dat het een fantastische avond werd, want behalve hard trainen zijn de meeste atleten nog behapt met een ander talent namelijk dat ze kunnen feesten als beesten, en zeker als het seizoen voorbij is. Ook deze avond getuigde hiervan, na de gebruikelijke toespraken, toneelstukjes, het met de tanden verwijderen van de kousenband en het achterwaarts wegwerpen van het bruidsboeket, bleef het nog lang onrustig.

Vandaag, na de sprint werd ik aangesproken door de toenmalige bruid, en werden er de nodige herinneringen opgehaald. Nog steeds getrouwd (het schijnt dus te kunnen) en gezegend met een zeventienjarige dochter, namen ze alle drie deel aan de Amerikaanse kampioenschappen. En de sprint? Een klein kaartje van een kamp van de lokale Boy Scouts of America gelegen midden in de bossen, schaal 1-5.000 ISOM. Geen fouten maken was het devies. Sprint ging redelijk met een 10e plek maar het wachten was op de midle distance van de volgende dag.

Dag 2 - the middle distance

De wedstrijd vond plaats in het op een 15 minuten rijden in het Nationale Park Moreau Lake State Park. Het CC bevond zich aan de rand van een groot meer waar normaal in het weekend de gemiddelde Amerikaan met zijn familie gaat BBQ'n, zwemmen en relaxen.

 

Wel op tijd vertrekken om alle verbodsbordjes te lezen (zie foto's) want ook daarin zijn ze hier sterk.  Na een kwartiertje met de bus en vervolgens zo'n 40 minuten berg op wandelen lag de spectaculaire kaart Moreau Lake State Park. Schaal 1:10.000, hoogtelijninterval 5 meter en slechts 1-2 kleine wandelpaadjes op de kaart. Wel (veel) hoogtelijnen, moerassen en rotsen. Hier verdwalen betekent echt verdwalen. Zaak was dus om kaart contact te houden.

Na de start even de tijd nemen om een eerste impressie van het gebied te krijgen. Wauw dit lijkt wel Noorwegen. Dus maar rustig dravend op weg naar post 1 met controlenummer 58. Tenminste volgens de postomschrijving voor parcours "red" die ik net in mijn houdertje had gedaan. Heuvels over, stijlhangetjes zien, iets links moerasje zien, 10 meter dalen en daar is de stijlhang en staat een post met nummer... 31? Huh? Hoe kan dat nou? Goed om me heen kijkend; denk ik toch echt dat ik goed sta, de situatie lijkt er in ieder geval sterk op. Pfff, dan maar terug en mezelf zien terug te vinden. In een flits van briljantheid besluit ik ook nog even de postomschrijving op de kaart te checken, en die zegt.... 31! Oei, blijkbaar de foute postomschrijving gepakt, al staat er toch echt RED op mijn postomschrijving (later blijken er twee route's rood te zijn namelijk Red X en Red Y). Ietwat gefrusteerd begin ik aan de rest van de route.

Routekeuze's beperken zich tot kleine keuze's, belangrijker was het om kaartcontact te houden. Niet een post was een weggevertje. Bij post 6 mijn eerste fout. Mijn route liep west van de moerasjes maar toen die ophielden was er niet echt meer een aanvalspunt. Wel veel stijlhangen en die lijken allemaal op mekaar. Gelukkig was ik niet de enige die op zoek was naar de ware. Een drietal zwijgende Amerikanen renden van rots naar rots. Ah een post en ja, de goede. Op naar de volgende. Geen echt grote problemen meer gehad, tot post 14. Afgeleid door een post van een andere omloop kwam ik te ver noordelijk uit. Dit kostte me uiteindelijk zo'n 5 minuten. Jammer maar helaas. Een totaaltijd van 56 minuten op 4.2 km met 185m stijging lijkt niet spectaculair, maar het terrein in ogenschauw nemende kijk ik tevreden terug op deze dag.

Dag 3 - de grote finale

Er was op voorhand al veel gesproken over de laatste dag, oftewel de klassieke afstand. De kaart zou vernieuwd en uitgebreid zijn, en volgens de kenners “very green and very rocky” zijn. De verwachtingen waren dan ook hoog gespannen en een gezonde vorm van excitement maakten zicht meester van de deelnemers. D-Day was aangebroken, verzameld werd weer bij de boy-scouts in Camp Wakpominee, waarna een stevige wandeling van ruim een half uur naar de startlocatie volgde.  Het weer was “a bit inclement”, regen en lichte mist. Na controle of ik alles bij me had, liep ik naar de start. Na een half uurtje flink bergop doorstappen kwam ik aan bij de start waar iedereen in afwachting was van zijn of haar start. Het weer klaarde iets op, maar een licht druilerig neerslag plaagde de deelnemers.

Klik op de kaart voor een vergroting

Het was zover, er kon gestart worden, ik pakte mijn kaart en dacht aanvankelijk dat ik een misprint te pakken had. De kaart leek wel een bord spinazie vol gestrooid met pure hagelslag, met andere woorden veel groen en rotsen. Slechts een enkel weggetje wat ook nog regelmatig eindigde in het niets waren op de kaart te vinden.. “Pfff, dit wordt een zware wedstrijd”. “Rustig aan beginnen” was het devies, “kaartcontact houden en de krachten verdelen”. Post 1 op zeker, via het paadje een beetje omlopen en daarna de klimijzers aan en op jacht naar de post. Omgevallen bomen, moeilijk begaanbare moerassen en grote “bolderfields” zorgden niet alleen bij post 1 maar bij vrijwel alle posten voor een langzame kilometertijd. Gaandeweg de wedstrijdstrijd kwam ik erachter dat er nog veel kleine paden waren die niet op de kaart stonden wat (onbedoeld) een negatief effect zou hebben op de einduitslag. Gelukkig heb ik deze dag geen grote fouten gemaakt, en kwam uiteindelijk na ruim 2 uur en 10 minuten aan bij de finish. Moe maar voldaan was het wachten op de andere deelnemers. Hoe zouden zij presteren onder deze zware omstandigheden? Uiteindelijk finishte ik deze dag zoals ik op voorhand al verwacht had in de middenmoot. De buik gevuld met hot-dogs en de spieren gevuld met melkzuur ging ik op het einde van de middag weer terug naar mijn motel. Al met al was het een gedenkwaardig kampioenschap waar ik nog regelmatig aan zal terugdenken.

Epiloog

Het oriënteren in de Verenigde Staten is net als in Nederland en België slechts een kleine sport. De sport wordt door het hele land beoefend, maar voornamelijk in het noordoosten. De gebieden die in het noordoosten aantreft zijn zeer uitdagend en kunnen zich qua moeilijkheidsgraad meten met de Scandinavische terreinen. Ook de kaarten zijn over het algemeen goed te noemen. De afstanden en (maaltijd) proporties zijn hier echt much bigger. Als voorbeeld, het Adirondack Parc waar de wedstrijden plaatsvonden beslaat qua oppervlakte bijna geheel België (90% om precies te zijn). Ook het niveau van de deelnemers aan de Nationale Kampioenschappen mag als hoog worden beschouwd. Met name de mensen die als titelkandidaat binnen hun leeftijdscategorie in aanmerking komen nemen deel aan deze kampioenschappen. Logisch, aangezien er veel kosten moeten worden gemaakt voordat men kan deelnemen aan zo’n kampioenschap (vliegticket, huurauto etc). Binnen de Nationale Selectie van de Verenigde Staten zijn zeker enkele talenten aanwezig, waardoor ik dan ook durf te stellen dat zowel bij de mannen als bij de vrouwen er top dertig klasseringen gelopen zullen worden bij de komende wereldkampioenschappen in Finland.